Shloka 13
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
तस्मिन् हते महेष्वासे हतशिष्टास्त्रयो रथा: । संरम्भान्निशि राजेन्द्र जघ्नु: पांचालसोमकान्,राजेन्द्र! उस महाधनुर्धर दुर्योधनके मारे जानेपर मरनेसे बचे हुए तीन रथी--कृपाचार्य, कृतवर्मा और अअश्वत्थामाने रातमें सोते समय पांचालों और सोमकोंको रोषपूर्वक मार डाला
tasmin hate maheṣvāse hataśiṣṭās trayo rathāḥ | saṃrambhān niśi rājendra jaghnuḥ pāñcālasomakān ||
ข้าแต่ราชันผู้เป็นใหญ่! เมื่อมหาธนูรธรผู้นั้นถูกสังหารแล้ว นักรบรถศึกที่เหลืออยู่สามนาย ด้วยความเดือดดาล จึงสังหารชาวปัญจาละและโสมกะในยามราตรี ขณะพวกเขาหลับใหล
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how saṃrambha (blind rage) can override dharma: once restraint and warrior codes collapse, violence extends to the helpless (sleeping foes), turning warfare into moral transgression with lasting karmic and social consequences.
After the fall of the principal hero (understood here as Duryodhana), only three notable chariot-warriors remain—Kṛpa, Kṛtavarmā, and Aśvatthāmā—and, inflamed with anger, they kill the Pāñcāla and Somaka warriors at night while they are asleep.