कपालमालिन रुद्रं भगनेत्रहरं हरम् । स हि देवो>त्यगाद् देवांस्तपसा विक्रमेण च । तस्माच्छरणमभ्येमि गिरिशं शूलपघाणिनम्,“भगवान् शंकर तपस्या और पराक्रममें सब देवताओंसे बढ़कर हैं; अतः मैं उन्हीं रोग- शोकसे रहित, जटाजूटधारी, देवताओंके भी देवता, भगवती उमाके प्राणवल्लभ, कपाल- मालाधारी, भगनेत्र-विनाशक, पापहारी, त्रिशूलधारी एवं पर्वतपर शयन करनेवाले रुद्रदेवकी शरणमें जाता हूँ
kapālamālinam rudraṁ bhaganetra-haraṁ haram | sa hi devo 'tyagād devāṁs tapasā vikrameṇa ca | tasmāc charaṇam abhyemi giriśaṁ śūla-pāṇinam ||
ข้าขอเข้าพึ่งรุทระ—หระ—ผู้สวมพวงกะโหลก และผู้ทำลายดวงตาของภคะ เทพองค์นั้นยิ่งใหญ่เหนือเทพทั้งหลายด้วยตบะและเดชานุภาพ เพราะฉะนั้นข้าจึงไปขอที่พึ่งในคิริศะ ผู้ทรงตรีศูล
संजय उवाच
The verse presents śaraṇāgati (seeking refuge) in Śiva as the highest protector, grounding his supremacy in two ideals: tapas (disciplined austerity) and vikrama (courageous power). Ethically, it implies that true authority is not mere status among gods but earned through self-mastery and righteous strength.
In the tense aftermath of the war (Sauptika Parva), Sañjaya utters an invocation to Śiva, naming him through powerful epithets (skull-garlanded, destroyer of Bhaga’s eye, trident-bearer) and explicitly declaring his refuge in him, framing the coming events under Śiva’s overwhelming ascetic and martial potency.