Shloka 11
Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
द्रौणिमुक्तान् शरांस्तांस्तु तद् भूतं॑ महदग्रसत् । उदधेरिव वार्योघान् पावको वडवामुख:,परंतु जैसे बडवानल समुद्रकी जलराशिको पी जाता है, उसी प्रकार उस महाभूतने अश्व॒ृत्थामाके छोड़े हुए सारे बाणोंको अपना ग्रास बना लिया
drauṇimuktān śarāṁs tāṁs tu tad bhūtaṁ mahad agrasat | udadher iva vāryoghān pāvako vaḍavāmukhaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—มหาภูตนั้นกลืนศรทั้งปวงที่บุตรโทรณะปล่อยไปเสียสิ้น ดุจไฟวฑวานลใต้สมุทรดื่มกระแสน้ำมหาสมุทรฉะนั้น มันก็กินอาวุธของอัศวัตถามาทั้งหมด
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that human aggression and even formidable weapons are not absolute; a greater elemental/cosmic power can neutralize them. It frames violence as ultimately bounded by a higher order that can impose restraint.
Aśvatthāman (Drauṇi) releases a volley of arrows, but a mighty elemental force appears and consumes them all, compared to the submarine fire that drinks the ocean’s waters.