Shloka 9
श्रीभगवान् बोले--द्रोणकुमार! उस दिव्य अस्त्रका प्रहार तो अमोघ ही होगा। उत्तराका वह गर्भ मरा हुआ ही पैदा होगा; फिर उसे लंबी आयु प्राप्त हो जायगी ।। त्वां तु कापुरुषं पापं विदु: सर्वे मनीषिण: । असकृत्पापकर्माणं बालजीवितघातकम्
śrībhagavān uvāca—droṇakumāra! asya divyāstrasya prahāraḥ amogha eva bhaviṣyati. uttarāyā garbhaḥ mṛta eva jāyiṣyate; punaḥ tasya dīrghāyur bhaviṣyati. tvāṃ tu kāpuruṣaṃ pāpaṃ viduḥ sarve manīṣiṇaḥ, asakṛt pāpakarmāṇaṃ bālajīvitaghātakam.
พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “โอ้บุตรแห่งโทรณะ! อานุภาพแห่งอาวุธทิพย์สูงสุดนั้นจักไม่พลาด; มันจักตกลงแน่นอน บุตรในครรภ์ของอุตตราจักเกิดมาประหนึ่งไร้ชีวิต แล้วภายหลังจักได้ชีวิตคืนและมีอายุยืนยาว แต่ส่วนเจ้า—คนขลาดชั่ว คนบาป—บัณฑิตทั้งหลายล้วนรู้จักเจ้าเช่นนั้น: ผู้กระทำกรรมชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเป็นผู้พรากชีวิตเด็ก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: targeting the unborn or the helpless is condemned as cowardly and sinful. The verse frames moral accountability—wise people judge repeated cruelty, especially violence against innocents, as a grave ethical collapse.
Kṛṣṇa addresses Aśvatthāmā about the divine missile he has released. He states that its strike will not fail and that Uttara’s fetus will be born lifeless, yet will later be restored and granted long life; simultaneously, Kṛṣṇa denounces Aśvatthāmā as a cowardly sinner for attacking a child’s life.