Shloka 31
Brahmaśirastra-pratisaṃhāra — Retraction and redirection of the supreme weapon
Sauptika Parva, Adhyāya 15
यत्तु मे भगवानाह तन्मे कार्यमनन्तरम् | अयं मणिरयं चाहमीषिका तु पतिष्यति
yat tu me bhagavān āha tan me kāryam anantaram | ayaṃ maṇir ayaṃ cāham īṣikā tu patiṣyati |
แต่ข้าแต่ฤๅษีผู้ควรบูชา พระผู้เป็นเจ้าทรงมีพระบัญชาแก่ข้าอย่างไร ข้าก็จำต้องกระทำโดยพลัน นี่คือแก้วมณี และนี่คือข้าผู้ยอมสยบ แต่หญ้าปลายนี้ซึ่งถูกอาคมด้วยอาวุธทิพย์จักตกต้องทารกในครรภ์แห่งวงศ์ปาณฑพเป็นแน่ เพราะอาวุธอันประเสริฐนี้ไม่เคยพลาดเลย ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ข้าไม่อาจถอนอาวุธนี้คืนได้เมื่อได้ปล่อยออกไปแล้ว
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as immediate obedience to rightful command and the moral weight of actions once set in motion: a weapon released—especially one empowered as ‘unfailing’—cannot be casually recalled, so restraint and responsibility must precede its use.
The speaker submits to the Lord’s instruction by offering the jewel and himself, yet warns that the consecrated īṣikā carrying a divine missile will still strike the Pāṇḍavas’ unborn offspring, because the weapon is described as amogha (infallible) and cannot be withdrawn after release.