Shloka 28
Adhyaya 11 — Draupadī’s Grief, Demand for Justice, and Bhīma’s Departure
नामर्षयत कौन्तेयो भीमसेनो महाबल: । दुःखके कारण द्रौपदीका यह भाँति-भाँतिका विलाप सुनकर महाबली कुन्तीकुमार भीमसेन इसे सहन न कर सके ।।
vaiśampāyana uvāca |
na amarṣayat kaunteyo bhīmaseno mahābalaḥ |
duḥkha-kāraṇaṃ draupadyāḥ evaṃ bhānti-bhānti-kam vilāpaṃ śrutvā mahābalī kuntī-kumāro bhīmasenaḥ etat soḍhuṃ na śaśāka ||
sa kāñcana-vicitra-aṅgaṃ ratham āruroha mahārathaḥ |
visphārya saśaraṃ cāpaṃ tūṛṇam aśvān acodayat ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ภีมเสน ผู้มีกำลังยิ่ง บุตรแห่งกุนตี ไม่อาจทนได้เมื่อได้ยินเสียงคร่ำครวญหลากหลายของเทราปที อันเกิดจากความทุกข์และเหตุแห่งความทุกข์นั้น ครั้นตั้งใจแน่วแน่จะสังหารบุตรแห่งโทรณะ มหารถีผู้นั้นก็ขึ้นสู่รถศึกอันงดงาม ประดับทองและทำอย่างวิจิตร เขายืดคันธนูพร้อมลูกศร แต่งตั้งนกุลเป็นสารถี แล้วเร่งม้าให้พุ่งไปในทันที
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how grief can ignite a powerful impulse toward retribution; it frames Bhīma’s response as a kṣatriya’s decisive resolve, while implicitly raising the ethical tension between righteous justice and anger-driven vengeance.
Hearing Draupadī’s intense lament after the night massacre, Bhīma cannot bear it; he mounts an ornate chariot, readies his bow and arrows, and rushes forward determined to kill Droṇa’s son (Aśvatthāmā), with Nakula acting as charioteer in the given account.