नत्वां संदेष्टमहामि है [ प्रति शुचिस्मिते । साध्वीगुणसमापतन्ना भूषितं ते कुलद्धयम्,“पवित्र मुसकानवाली बहू! इसीलिये पतियोंके प्रति तुम्हारा कया कर्तव्य है, यह तुम्हें बतानेकी आवश्यकता मैं नहीं समझती। तुम सती स्त्रियोंके सदगुणोंसे सम्पन्न हो; तुमने पति और पिता--दोनोंके कुलोंकी शोभा बढ़ायी है
na tvāṃ saṃdeṣṭum aham iha prati śucismite | sādhvī-guṇa-samāpannā bhūṣitaṃ te kuladvayam ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— “โอ สตรีผู้มีรอยยิ้มอันบริสุทธิ์อ่อนโยน เราไม่เห็นว่าจำเป็นต้องสั่งสอนเจ้า ณ ที่นี้ว่า หน้าที่ของเจ้าต่อสามีทั้งหลายคือสิ่งใด เจ้าเพียบพร้อมด้วยคุณธรรมของสตรีผู้สัตย์ซื่อและสูงศักดิ์; เจ้าได้เชิดชูและประดับเกียรติแก่ทั้งสองวงศ์—วงศ์บิดาและวงศ์สามีของเจ้า”
वैशमग्पायन उवाच
True ethical conduct is recognized by character: a woman established in sādhvī-guṇas (chastity, integrity, propriety) naturally upholds dharma and brings honor to both her natal and marital families, making explicit instruction unnecessary.
The narrator Vaiśaṃpāyana addresses a woman praised for her pure smile and virtue, stating that he need not lecture her on her duty toward her husbands because her conduct already exemplifies the ideals expected of a noble wife and she has enhanced the reputation of both family lineages.