Shloka 24
अनादिनिधन ये त्वामनुध्यायन्ति वै नरा: । तांस्त्वं पासीत्ययं वाद: स गतो व्यर्थतां कथम्,'प्रभो! तुम आदि-अन्तसे रहित हो, जो मनुष्य तुम्हारा निरन्तर स्मरण करते हैं, उन्हें तुम अवश्य संकटसे बचाते हो। तुम्हारी यह विरद व्यर्थ कैसे हो रही है?
anādinidhana ye tvām anudhyāyanti vai narāḥ | tāṁs tvaṁ pāsi ity ayaṁ vādaḥ sa gato vyarthatāṁ katham ||
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า! พระองค์ไร้ปฐมและอวสาน ผู้ใดระลึกภาวนาพระองค์มิขาด พระองค์ย่อมคุ้มครองเขาในยามคับขัน—นี่คือปณิธานอันเลื่องลือของพระองค์ แล้วไฉนปณิธานนั้นจึงดูประหนึ่งไร้ผลเล่า?
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethical-religious expectation that steadfast contemplation (anudhyāna) of the eternal Lord entails divine protection; it raises a moral challenge when lived experience appears to contradict that promise, inviting reflection on faith, karma, and the timing/means of divine aid.
The speaker frames a pointed question to the addressed Lord: if it is a known principle that devotees who constantly remember you are protected, why does that principle appear to have failed here? The line functions as a lament and a theological inquiry within the unfolding events.