Shloka 1
ऑपन--माज बछ। जि एकोनाशीतितमो< ध्याय: द्रौोपदीका कुन्तीसे विदा लेना तथा कुन्तीका विलाप एवं नगरके नर-नारियोंका शोकातुर होना वैशमग्पायन उवाच तस्मिन् सम्प्रस्थिते कृष्णा पृथां प्राप्प यशस्विनीम् । अपृच्छद् भृशदु:खार्ता याश्षान्यास्तत्र योषित:
Vaiśaṃpāyana uvāca: tasmin samprasthite kṛṣṇā pṛthāṃ prāpya yaśasvinīm | apṛcchad bhṛśa-duḥkhārtā yāś cānyās tatra yoṣitaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—ครั้นเขาออกเดินทางแล้ว กฤษณา (เทราปที) ผู้มีเกียรติยศ ถูกความโศกอันแรงกล้าครอบงำ จึงเข้าไปหา ปฤถา (กุนตี) แล้วทูลถาม; และสตรีอื่น ๆ ที่อยู่ ณ ที่นั้นก็โศกเศร้า พลอยซักถามด้วย
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds how moral catastrophe reverberates through a community: in moments of adharma and humiliation, the afflicted seek guidance from elders. It highlights the ethical role of counsel, shared mourning, and the search for meaning and right action when social order has been violated.
After someone has departed (contextually, following the grievous events in the assembly and subsequent developments), Draupadī—deeply distressed—goes to Kuntī and questions her. Other women present also ask, collectively expressing sorrow and seeking understanding and direction.