Shloka 10
Kuntī’s Consolation to Draupadī and Lament for the Dispossessed Pandavas (सभा पर्व, अध्याय 70)
कि नु वक्ष्यति बीभत्सुरजितो युधि पाण्डव: । भीमसेनो यमौ चोभौ भृशं कौतूहलान्विता:
ki nu vakṣyati bībhatsur ajito yudhi pāṇḍavaḥ | bhīmaseno yamau cobhau bhṛśaṃ kautūhalānvitāḥ ||
บรรดากษัตริย์ทั้งหลายต่างเต็มไปด้วยความใคร่รู้ยิ่งนักว่า “บีภัตสุ—อรชุน โอรสแห่งปาณฑุ ผู้ไม่เคยพ่ายในสงคราม—จักประกาศความเห็นประการใด? และภีมเสนกับฝาแฝดทั้งสอง นกุลและสหเทวะ จักกล่าวสิ่งใด?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of counsel in a royal assembly: the Pāṇḍavas’ words—especially Arjuna’s, famed for both prowess and moral discernment—are awaited because speech and judgment (mati) can steer collective action toward or away from dharma, particularly when conflict looms.
Vaiśampāyana narrates that the gathered kings are intensely eager to hear what Arjuna will say, and also what Bhīma and the twin brothers (Nakula and Sahadeva) will state. Their anticipated responses are treated as consequential opinions in the unfolding deliberations of the assembly.