Shloka 30
Dyūta-āhvāna: Śakuni’s Proposal, Vidura’s Warning, and the Summons of Yudhiṣṭhira
Sabhā-parva 51
शकास्तुषारा: कड़्काश्न रोमशा: शुद्धिणो नरा: । जिनकी लंबाई-चौड़ाई पूरी थी
śakās tuṣārāḥ kaṅkāś ca romaśāḥ śuṅgiṇo narāḥ |
ทุรโยธน์กล่าวว่า “พวกศากะ ทุษาระ กังกะ โรมศะ และชนแห่งแคว้นศุงคี ถูกสกัดไว้ยืนอยู่ ณ ประตูหลวง ถือบรรณาการครบถ้วน—ผ้านุ่มนานาชนิด (ขนสัตว์ ขนกวาง ไหม ผ้าลินิน และผ้าละมุนดุจดอกบัว) หนังอ่อนนุ่ม ดาบยาวคม หอกและทวน ขวานคมจากแดนตะวันตก เครื่องหอมและน้ำมันหอมหลากอย่าง และแก้วมณีเหลือคณา พร้อมกันนั้น กษัตริย์อื่น ๆ ก็รออยู่ที่ประตูด้วยช้างใหญ่เดินทางไกลได้ ม้าจำนวนมหาศาล ทองคำ และของถวายอื่น ๆ—พร้อมจะน้อมถวายเป็นบรรณาการ”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how political power is publicly performed through tribute and spectacle: wealth, weapons, and exotic goods become signs of sovereignty. Ethically, it invites reflection on the instability of pride founded on external display—an important undercurrent in the Sabha Parva, where grandeur and envy set the stage for later conflict.
Duryodhana describes (with emphasis on scale and variety) how many frontier peoples and kings are stopped at the royal gate, waiting to present tribute—garments, weapons, perfumes, jewels, elephants, horses, and gold—illustrating the immense reach and ceremonial dominance of the court at this moment in the story.