Shloka 29
Dhṛtarāṣṭra–Duryodhana Saṃvāda on Restraint and Rājānīti
Chapter 50
पुनश्चन तादृशीमेव वापीं जलजशालिनीम् । मत्वा शिलासमां तोये पतितो5स्मि नराधिप
punaś ca tādṛśīm eva vāpīṃ jalajaśālinīm | matvā śilāsamāṃ toye patito 'smi narādhipa ||
ทุรโยธนะกล่าวว่า “แล้วข้าก็เห็นบ่ออีกแห่งหนึ่งคล้ายเดิม ประดับด้วยดอกบัว ข้าคิดว่าเป็นพื้นราบดุจศิลาเช่นกัน แต่แท้จริงกลับเต็มไปด้วยน้ำ ด้วยความหลงผิด ข้าจึงตกลงไปในนั้น โอ้พระราชา”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how pride and hasty assumption (moha) lead to public disgrace; misperception becomes a moral lesson about humility and self-control in a royal court.
In the wondrous hall, Duryodhana mistakes a lotus-filled water-reservoir for a solid, stone-leveled surface and falls in, recounting the incident to the king as an example of being deceived by appearances.