Shloka 6
Adhyāya 45 — Duryodhana’s Distress, Śakuni’s Counsel, and the Summons for Dyūta
एष न: शत्रुसत्यन्तं पार्थिवा: सात्वतीसुत: । सात्वतानां नृशंसात्मा न हितोडनपकारिणाम्,'भूमिपालो! यह है तो यदुकुलकी कन्याका पुत्र, परंतु हमलोगोंसे अत्यन्त शत्रुता रखता है। यद्यपि यादवोंने इसका कभी कोई अपराध नहीं किया है, तो भी यह क्रूरात्मा उनके अहितमें ही लगा रहता है
eṣa naḥ śatru-satyantaṁ pārthivāḥ sātvatī-sutaḥ | sātvatānāṁ nṛśaṁsātmā na hito 'danapakāriṇām ||
โอ้บรรดากษัตริย์! ชายผู้นี้—บุตรแห่งสตรีสาตวตี—ได้กลายเป็นศัตรูอันขมขื่นของเรา แม้ชาวสาตวตะ (ยาทวะ) จะมิได้ทำอันตรายใดแก่เขาเลย แต่ด้วยจิตใจอำมหิต เขากลับมุ่งกระทำการอันเป็นโทษต่อความผาสุกของพวกเขาอยู่เสมอ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical failure: hostility toward those who have done no harm. It implicitly condemns cruelty and ingratitude, suggesting that dharma requires goodwill and restraint, especially toward the innocent.
Vaiśampāyana reports a statement addressed to kings, identifying a particular figure as an extreme enemy. The speaker stresses that the Sātvatas/Yādavas have not wronged him, yet he persistently acts against their interests, marking him as ruthless.