Shloka 8
Śiśupāla-janma-lakṣaṇaṃ (Śiśupāla’s birth marks and the prophecy of his end)
भषन्ते तात संक्रुद्धा: श्वानः सिंहस्य संनिधौ,'क्रोधमें भरे हुए कुत्तोंके समान ये लोग सिंहके निकट तभीतक कोलाहल मचा रहे हैं, जबतक भगवान् श्रीकृष्ण सिंहकी तरह जाग नहीं उठते--इन्हें दण्ड देनेके लिये उद्यत नहीं हो जाते। राजाओंमें श्रेष्ठ चेदिकुलभूषण नृसिंह शिशुपाल भी अपनी विवेकशक्ति खो बैठा है, तभी इन सब नरेशोंको यमलोकमें भेज देनेकी इच्छासे कुत्तेसे सिंह बनानेकी कोशिश कर रहा है
bhaṣante tāta saṅkruddhāḥ śvānaḥ siṁhasya saṁnidhau
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ดูก่อนผู้เป็นที่รัก ดุจสุนัขที่พองด้วยโทสะเห่าก้องอยู่ต่อหน้าราชสีห์ คนเหล่านี้ก็ส่งเสียงอื้ออึงอยู่เพียงตราบเท่าที่พระผู้เป็นเจ้า ศรีกฤษณะ—ดุจราชสีห์—ยังมิได้ตื่นเต็มที่เพื่อจะลงทัณฑ์เขา แม้ศิศุปาล ผู้เป็นราชสีห์ท่ามกลางกษัตริย์และเป็นเครื่องประดับแห่งวงศ์เจดี ก็ยังสูญสิ้นวิจารณญาณ ด้วยความปรารถนาราวกับจะส่งบรรดากษัตริย์เหล่านี้ไปสู่แดนพระยม เขาจึงพยายามสิ่งที่เป็นไปไม่ได้—คิดจะแปรสุนัขให้เป็นราชสีห์”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Arrogant speech and mob-like clamor persist only while true authority remains restrained; when dharmic power awakens to administer daṇḍa (just punishment), empty bravado collapses. The verse also warns that anger and loss of viveka (discernment) can drive even a renowned king into self-destructive provocation.
During the Sabhā Parva episode surrounding the Rājasūya and the honoring of Kṛṣṇa, hostile kings—led by Śiśupāla—raise an uproar. Vaiśampāyana describes them through a metaphor: like dogs barking near a lion, they are loud only until Kṛṣṇa decides to act, foreshadowing Śiśupāla’s impending punishment.