Shloka 76
Śiśupāla-janma-lakṣaṇaṃ (Śiśupāla’s birth marks and the prophecy of his end)
वृष्णिसिंहस्य सुप्तस्य तथामी प्रमुखे स्थिता: । 'जैसे सिंहके सो जानेपर बहुत-से कुत्ते उसके निकट आकर एक साथ भूकने लगते हैं, उसी प्रकार ये सामने खड़े हुए राजा भी तभीतक भूक रहे हैं, जबतक वृष्णिवंशका सिंह सो रहा है
vṛṣṇisiṁhasya suptasya tathāmī pramukhe sthitāḥ |
ดุจเมื่อสิงห์หลับใหล สุนัขมากมายย่อมกรูกันเข้าใกล้แล้วเห่าพร้อมกัน ฉันใด กษัตริย์ทั้งหลายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ส่งเสียงอึกทึกได้เพียงตราบที่สิงห์แห่งวงศ์วฤษณียังประหนึ่งหลับอยู่ ฉันนั้น
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how the weak become loud only when the truly powerful restrain themselves. It critiques opportunistic bravado and implies an ethical warning: intimidation and mockery thrive in the absence (or self-restraint) of genuine strength, but collapse when rightful power asserts itself.
In the royal assembly context, certain kings are behaving aggressively and speaking boldly. The narrator compares them to dogs barking near a sleeping lion, suggesting their confidence depends on the ‘lion among the Vṛṣṇis’ remaining inactive; once he acts, their posturing will end.