Shloka 25
Adhyāya 39: Śiśupāla’s Censure and Bhīma’s Contained Wrath (शिशुपाल-निन्दा तथा भीमक्रोध-निग्रहः)
स एव हि मया वध्यो भविष्यति न संशय: । “राजाओ! केशी दैत्यका वध करनेवाले अनन्त-पराक्रमी भगवान् श्रीकृष्णकी मेरे द्वारा जो पूजा की गयी है, उसे आपलोगोंमेंसे जो सहन न कर सकें, उन सब बलवानोंके मस्तकपर मैंने यह पैर रख दिया। मैंने खूब सोच-समझकर यह बात कही है। जो इसका उत्तर देना चाहे, वह सामने आ जाय। मेरे द्वारा वह वधके योग्य होगा; इसमें संशय नहीं है
sa eva hi mayā vadhyo bhaviṣyati na saṁśayaḥ |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า—“ผู้นั้นแลจักถูกเราสังหาร—หาได้มีความสงสัยไม่. ดูก่อนพระราชาทั้งหลาย! เราได้บูชาพระผู้เป็นเจ้า ศรีกฤษณะ ผู้ทรงเดชานุภาพหาที่สุดมิได้ ผู้ปราบอสูรเกศี; ผู้ใดในหมู่ท่านทนต่อการบูชานั้นมิได้ เราได้เหยียบย่ำลงบนเศียรของเหล่าผู้กล้าทั้งปวงนั้นแล้ว. เรากล่าวถ้อยคำนี้ด้วยการไตร่ตรองถี่ถ้วน. ผู้ใดประสงค์จะโต้ตอบ จงออกมายืนต่อหน้าเรา. ผู้นั้นย่อมเป็นผู้ควรถูกสังหารโดยเรา—หาได้มีข้อกังขาไม่.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral weight of a public vow: once a person is declared “vadhya” (deserving death) without doubt, the speaker binds himself to retributive action, raising the ethical question of whether anger and honor should override restraint and due process.
In the courtly setting of the Sabha Parva, the narrator reports a forceful declaration that a particular offender will certainly be slain by the speaker, signaling escalation from insult and rivalry toward lethal consequences.