सभा पर्व, अध्याय ३७ — युधिष्ठिरस्य भीष्मोपदेशः
Yudhiṣṭhira’s Consultation and Bhīṣma’s Counsel in the Assembly
अयुक्तामात्मन: पूजां त्वं पुनर्बहु मन््यसे । हविष: प्राप्य निष्यन्दं प्राशिता श्वेव निर्जने,जैसे कुत्ता एकान्तमें चूकर गिरे हुए थोड़े-से हविष्य (घृत)-को चाट ले और अपनेको धन्य धन्य मानने लगे, उसी प्रकार तुम अपने लिये अयोग्य पूजा स्वीकार करके अपने- आपको बहुत बड़ा मान रहे हो
ayuktām ātmanaḥ pūjāṁ tvaṁ punar bahu manyase | haviṣaḥ prāpya niṣyandaṁ prāśitā śveva nirjane ||
ศิศุปาลกล่าวว่า “ท่านกลับยกตนสูงนัก ทั้งที่ได้รับการบูชาซึ่งไม่สมควรแก่ตน เปรียบดังสุนัขในที่เปลี่ยวที่เลียหยดเนยใสจากเครื่องบูชาเพียงน้อยนิด แล้วสำคัญตนว่าเป็นผู้มีบุญฉันใด ท่านก็ฉันนั้น ได้เกียรติอันไม่ควรแล้วกลับพองด้วยความทะนง”
शिशुपाल उवाच
The verse condemns inflated pride based on unearned honor: accepting (or boasting over) worship that is not truly merited is ethically hollow and leads to arrogance.
During the royal assembly context, Śiśupāla attacks the recipient of special honor, mocking him with a harsh simile—like a dog licking a small spill of sacrificial ghee and thinking itself blessed—thereby escalating the public dispute.