Shloka 13
Bhīmasena’s Eastern Digvijaya and the Cedi Reception
Sabhā-parva 26
उपपन्नं महाबाहो त्वयि कौरवनन्दन । पाकशासनदायादे वीर्यमाहवशोभिनि,त्वमीप्सितं पाण्डवेय ब्रूहि किं करवाणि ते । यद् वक्ष्यसि महाबाहो तत् करिष्यामि पुत्रक 'पाण्डुनन्दन! तुम्हारी इच्छा क्या है, बताओ? मैं तुम्हारा कौन-सा प्रिय कार्य करूँ? वत्स! महाबाहो! तुम जो कहोगे, वही करूँगा”
upapannaṃ mahābāho tvayi kauravanandana | pākaśāsanadāyāde vīryam āhavśobhini, tvam īpsitaṃ pāṇḍaveya brūhi kiṃ karavāṇi te | yad vakṣyasi mahābāho tat kariṣyāmi putraka ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้มหาพาหุ กุรุนন্দน! ผู้เป็นทายาทแห่งปากศาสน (พระอินทร์) วีรบุรุษผู้รุ่งเรืองในสมรภูมิ—วีรภาพนั้นย่อมเหมาะแก่ท่านโดยแท้ โอ้โอรสแห่งปาณฑุ จงบอกความปรารถนาของท่านมา เราควรทำการใดอันเป็นที่รักแก่ท่าน? โอ้มหาพาหุ ลูกเอ๋ย ท่านกล่าวสิ่งใด เราจักกระทำสิ่งนั้น”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of spoken commitment: a respected elder/authority acknowledges a hero’s rightful prowess and offers unconditional assistance—showing how honor, lineage, and duty are reinforced through truthful speech and readiness to serve what is deemed proper.
Vaiśaṃpāyana narrates a moment where a speaker addresses a Pāṇḍava as a battle-glorious heir of Indra, affirms that such valor suits him, and invites him to state his wish—promising to carry out whatever he asks.