Shloka 11
“महाबाहु कौरवनन्दन! तुम इन्द्रके पुत्र और संग्राममें शोभा पानेवाले शूरवीर हो। तुममें ऐसा बल और पराक्रम उचित ही है
mahābāhu kauravanandana! tvaṃ indrasya putraḥ saṅgrāme śobhāṃ prāpya śūrāvīraḥ asi. tvayi īdṛśaṃ balaṃ parākramaś ca yuktam eva.
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ผู้มีพาหุอันเกรียงไกร เชื้อสายกุรุผู้เป็นที่รัก! ท่านเป็นโอรสแห่งพระอินทร์ เป็นวีรบุรุษผู้รุ่งโรจน์ในสมรภูมิ กำลังและวีรภาพเช่นนี้ในท่านย่อมเหมาะสมยิ่งนัก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that extraordinary strength and valor are appropriate when grounded in rightful identity and duty—here, the warrior’s divine lineage and kṣatriya role make battlefield excellence a fitting expression of dharma rather than mere aggression.
Vaiśampāyana, as narrator, delivers a laudatory address to a Kuru prince—implicitly Arjuna—highlighting his status as Indra’s son and praising his battle-splendor, thereby setting a tone of recognition for martial capability within the unfolding court-and-conflict narrative of the Sabha Parva.