Shloka 6
Jarāsandha–Vāsudeva Saṃvāda: Kṣātra-Dharma, Pride, and the Ethics of Coercion
Sabhā Parva, Adhyāya 20
अलं तस्य महाबाहुर्भीमसेनो महाबल: | लोकस्य समुदीर्णस्य निधनायान्तको यथा,जैसे उत्पन्न हुए सम्पूर्ण जगत्के विनाशके लिये एक ही यमराज काफी हैं, उसी प्रकार महाबली महाबाहु भीमसेन जरासंधके वधके लिये पर्याप्त हैं
alaṁ tasya mahābāhur bhīmaseno mahābalaḥ | lokasya samudīrṇasya nidhanāyāntako yathā ||
วายุกล่าวว่า “สำหรับภารกิจนั้น ภีมเสนผู้มีวงแขนเกรียงไกรและกำลังมหาศาลเพียงผู้เดียวก็พอแล้ว ดุจเดียวกับยมะผู้เป็น ‘อันตกะ’ เพียงองค์เดียวก็เพียงพอจะนำความพินาศมาสู่โลกที่ถึงคราวอวสาน ฉันใด ภีมะเพียงผู้เดียวก็พอจะกระทำการสิ้นชีพของชราสันธะได้ฉันนั้น”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse asserts fitness and sufficiency: when a task is aligned with destiny and dharma, the rightly empowered agent is enough. Bhīma’s strength and role are portrayed as divinely apt—like Yama’s inevitability—emphasizing moral certainty and decisive action against an oppressive ruler.
Vāyu, Bhīma’s divine father, declares that Bhīma alone is adequate to bring about Jarāsandha’s death. He reinforces this by a simile: as one Antaka (Yama) can end a world at its appointed time, so Bhīma can accomplish the slaying of Jarāsandha.