Shloka 21
चतुर्थभाग् महाराज भोज इन्द्रसखो बली । विद्याबलाद् यो व्यजयत् सपाण्ड्यक्रथकैशिकान्,राजन! जो पृथ्वीके एक चौथाई भागके स्वामी हैं, इन्द्रके सखा हैं, बलवान हैं, जिन्होंने अस्त्र-विद्याके बलसे पाण्ड्य, क्रथ और कैशिक देशोंपर विजय पायी है, जिनका भाई आकृति जमदग्निनन्दन परशुरामके समान शौर्यसम्पन्न है, वे भोजवंशी शत्रुहन्ता राजा भीष्मक (मेरे श्वशुर होते हुए) भी मगधराज जरासंधके भक्त हैं
caturthabhāg mahārāja bhoja indrasakho balī | vidyābalād yo vyajayat sapāṇḍyakrathakaiśikān |
ข้าแต่พระราชา แม้พระภีษมกะ—มหาราชแห่งวงศ์โภชะ ผู้ครอบครองแผ่นดินหนึ่งในสี่ เป็นสหายแห่งพระอินทร์ ทรงเดชานุภาพ และด้วยกำลังแห่งวิชาอาวุธได้พิชิตแคว้นปาณฑยะ กรถะ และไกศิกะ—ถึงจะเป็นผู้ปราบศัตรูและเป็นพระสัสสุระของข้าพเจ้า ก็ยังคงสวามิภักดิ์ต่อพระชราสันธะ กษัตริย์แห่งมคธ
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that worldly power and reputation do not guarantee independence: even a strong, accomplished king may become loyal to a dominant ruler due to political pressure, strategic necessity, or fear—an ethical reminder about the constraints of kingship and the complexities of dharma in statecraft.
Kṛṣṇa is describing the extent of Jarāsandha’s influence: he cites Bhīṣmaka, a powerful Bhoja king and Kṛṣṇa’s father-in-law, noting his conquests and status, yet emphasizing that even he aligns himself with Jarāsandha of Magadha.