Shloka 39
संछिन्नभिन्नकवचं बाणैश्व विदलीकृतम् । सपुत्र निहतं दृष्टवा कर्ण राजा युधिष्ठिर:
saṁchinna-bhinna-kavacaṁ bāṇaiś ca vidalīkṛtam | sa-putraṁ nihataṁ dṛṣṭvā karṇaṁ rājā yudhiṣṭhiraḥ ||
เมื่อทอดพระเนตรเห็นกรรณะถูกสังหาร—เกราะถูกตัดฉีกแตกยับ กายถูกศรเจาะฉีกเป็นแผลทั่วทั้งร่าง—และเห็นเขานอนตายพร้อมบุตร ราชายุธิษฐิระก็พิจารณาภาพนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแน่ชัดในความจริง ครั้นแล้วจึงสรรเสริญพระศรีกฤษณะและอรชุน ผู้เป็นดุจราชสีห์ในหมู่มนุษย์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างยิ่งใหญ่
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights sober recognition after violence: even a righteous side must confront the reality of death and verify truth without haste. Yudhiṣṭhira’s repeated inspection reflects moral seriousness, and his praise of Kṛṣṇa and Arjuna underscores that victory in a dharma-war is attributed not merely to force but to guided resolve and right strategy—yet it remains ethically weighty.
After Karṇa’s fall, Yudhiṣṭhira comes to see the body. Observing the shattered armor and arrow-torn limbs, and noting that Karṇa lies dead along with his son, he repeatedly examines the scene until fully convinced. He then praises Kṛṣṇa and Arjuna for accomplishing what seemed nearly impossible on the battlefield.