Shloka 8
निकृत्तचक्रेषुयुगै: सयोक्तृभि: प्रविद्धतृणीरपताककेतुभि: । सुवर्णजालावततैर्भशाहतै- महारथौचैर्जलदैरिवावृता,बड़े-बड़े रथोंके समूह इस रणभूमिमें बादलोंके समान छा गये हैं। उनके पहिये, बाण, जूए और बन्धन कट गये हैं। तरकस, ध्वज और पताकाएँ फेंकी पड़ी हैं; सोनेके जालसे आवृत हुए वे रथ बहुत ही क्षतिग्रस्त हो गये हैं
nikṛttacakreṣuyugaiḥ sayoktṛbhiḥ praviddhatṛṇīrapatākaketubhiḥ | suvarṇajālāvatataiḥ bhṛśāhataiḥ mahārathaucchaiḥ jaladair ivāvṛtāḥ ||
ศัลยะกล่าวว่า “สนามรบนี้ถูกปกคลุมราวกับเมฆ ด้วยกองรถศึกใหญ่โตทั้งหลาย ล้อ เพลา คานเทียม และเครื่องผูกถูกตัดขาด สารถียังล้มอยู่กับรถของตน แล่งธนูถูกเหวี่ยงทิ้ง ธงชัย ธงผืน และเครื่องหมายเกียรติยศล้มระเนระนาด แม้เคยคลุมด้วยตาข่ายทอง รถเหล่านั้นบัดนี้ก็แตกพังยับเยิน”
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impermanence of martial splendor: even chariots adorned with gold and lofty standards are reduced to wreckage. It implicitly warns against pride in power and ornament, reminding the listener that war swiftly strips away external grandeur and exposes the stark cost of violence.
Śalya describes the battlefield after intense fighting: great chariots lie scattered and disabled—wheels and yoking parts severed, quivers and flags thrown down, and once-gilded vehicles badly battered. The mass of ruined chariots is compared to clouds covering the field, conveying the scale of devastation.