Shloka 65
समाचितौ कर्णशरै: परंतपा- वुभौ व्यभातां समरे<च्युतार्जुनौ । तमो निहत्याभ्युदिती यथामलौ शशाड्कसूर्यों दिवि रश्मिमालिनौ,समरभूमिमें कर्णके बाणोंसे व्याप्त हुए वे दोनों शत्रुसंतापी वीर श्रीकृष्ण और अर्जुन अन्धकारका नाश करके आकाशकमें उदित हुए निर्मल अंशुमाली सूर्य और चन्द्रमाके समान प्रकाशित हो रहे थे
samācitau karṇaśaraiḥ paraṃtapāv ubhau vyabhātāṃ samare 'cyutārjunau | tamo nihatya abhyuditī yathāmalau śaśāṅkasūryau divi raśmimālinau ||
แม้ในสนามรบทั้งสองจะถูกลูกศรของกรรณะปกคลุมและทิ่มแทงทั่วกาย แต่ผู้เผาผลาญศัตรู—อจยุตะ (พระกฤษณะ) และอรชุน—ยังคงส่องประกาย ดุจจันทร์และสุริยะอันผุดผ่องที่อุบัติขึ้นบนฟ้าหลังขจัดความมืด
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness in dharmic struggle: even when struck and seemingly overwhelmed, the righteous pair (Kṛṣṇa guiding Arjuna) retain inner radiance and purpose. Ethically, it suggests that clarity and resolve—grounded in right counsel and duty—can ‘dispel darkness’ amid violence and confusion.
Śalya describes Kṛṣṇa and Arjuna during the battle as being covered by Karṇa’s arrows, yet still shining brilliantly. He uses a simile: like the pure Sun and Moon rising after destroying darkness, they illuminate the battlefield despite the assault.