Shloka 52
तत् प्रापतच्चाउ्जलिकेन छित्न- मथास्य कायो निपपात पश्चात् तदुद्यतादित्यसमानतेजसं शरन्नभोमध्यगभास्करोपमम्
tat prāpatac cāñjalikena chinnaṃ athāsya kāyo nipapāta paścāt | tad udyatāditya-samāna-tejasaṃ śarannabho-madhya-ga-bhāskara-upamam ||
สัญชัยกล่าวว่า— ศีรษะนั้นเมื่อถูกศรฟันขาดก็ร่วงลง; แล้วกายของเขาก็ทรุดลงตามมา. รัศมีแห่งร่างที่เคยผงาด—สว่างดุจสุริยันยามอรุณ ราวสุริยันในฤดูสารทที่ตั้งอยู่กลางนภา—ถูกโค่นลงในชั่วพริบตา.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores impermanence: even a warrior shining with sun-like brilliance can be felled in a moment. It frames battlefield glory as transient and ultimately subordinate to death’s inevitability.
Sañjaya describes a decisive strike: the opponent’s head is cut off and falls, and then the body collapses. The fallen figure is compared to the autumn sun high in the sky, emphasizing the contrast between radiant stature and sudden downfall.