Shloka 60
तब उस बाणके प्रहारसे क्रोधमें भरे हुए शीघ्रकारी कर्णने लाठीकी चोट खाये हुए महान् सर्पके समान तिलमिलाकर उसी प्रकार उत्तम बाणोंका प्रहार आरम्भ किया, जैसे महाविषैला सर्प अपने उत्तम विषका वमन करता है ।।
tataḥ śara-prahāreṇa krodha-saṃpūrṇaḥ śīghra-kārī karṇo daṇḍa-prahata-mahā-sarpa iva tilyamānaḥ tathā śreṣṭha-śarair abhighātaṃ prārabhata, yathā mahā-viṣaḥ sarpaḥ śreṣṭha-viṣaṃ vamati. janārdanaṃ dvādaśabhiḥ parābhinat navatyā ca śarais tathārjunam; śareṇa ghoreṇa punaś ca pāṇḍavaṃ vidārya karṇo vyanadad jahāsa ca.
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อถูกศรนั้นกระทบ กรรณะผู้ว่องไวและเดือดดาล ก็ดิ้นพล่านดุจงูใหญ่ถูกไม้เท้าฟาด แล้วพลันเริ่มโต้กลับด้วยศรชั้นเลิศอย่างดุเดือด ประหนึ่งงูพิษร้ายคายพิษอันแรงกล้า เขายิงถูกชนะรทนะ (พระกฤษณะ) ด้วยศรสิบสองดอก และถูกอรชุนด้วยศรเก้าสิบเก้าดอก; แล้วใช้ศรอันน่าสะพรึงกล้ำกรายฉีกกรีดบุตรแห่งปาณฑุอีกครั้ง ก่อนจะคำรามดุจราชสีห์และหัวเราะ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield psychology where anger can intensify prowess, yet the warriors operate within kṣatriya-dharma: direct confrontation, demonstrable courage, and pursuit of honor through skill. Implicitly, it contrasts raw wrath with the need for disciplined action, since ungoverned rage can drive escalation and cruelty even while remaining ‘lawful’ within war’s code.
After being struck by an arrow, Karṇa becomes enraged and immediately retaliates. He pierces Kṛṣṇa (Janārdana) with twelve arrows and Arjuna with ninety-nine, then strikes Arjuna again with a terrifying shaft, wounding him severely. Exulting in his momentary advantage, Karṇa roars like a lion and laughs.