Shloka 57
ततोडरर्जुनो द्वादशभि: सुमुक्ते- वराहकर्णनिशितै: समर्प्य । नाराचमाशीविषतुल्यवेग- माकर्णपूर्णायतमुत्ससर्ज
tato 'rjuno dvādaśabhiḥ sumuktais varāhakārṇaniśitaiḥ samarpya | nārācam āśīviṣatulyavegam ākārṇapūrṇāyatam utsasarja ||
แล้วอรชุนก็ยิงศรคมกริบสิบสองดอกที่เรียกว่า ‘วราหกรรณ’ ใส่กรรณะจนบาดเจ็บ จากนั้นเขาดึงศร ‘นาราจ’ อีกดอกหนึ่งจนสุดถึงหู—ตึงเต็มแรง—แล้วปล่อยพุ่งไปด้วยความเร็วประหนึ่งงูพิษ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya discipline: focused execution of one’s duty in battle through skill, steadiness, and decisive action, even while the larger war carries heavy ethical consequences.
Sañjaya narrates that Arjuna first wounds Karṇa with twelve sharp varāhakārṇa arrows, then draws a powerful nārāca arrow fully to the ear and releases it at Karṇa with serpent-like speed.