Shloka 50
ततः: कृष्ण: पार्थमुवाच संख्ये महोरगं कृतवैरं जहि त्वम्
tataḥ kṛṣṇaḥ pārtham uvāca saṅkhye mahā-uragaṃ kṛta-vairaṃ jahi tvam | tadā bhagavān śrīkṛṣṇo yuddha-sthale arjunam uvāca—“eṣa mahān nāgaḥ tava vairī; enaṃ jahi” | bhagavatā madhusūdanena evaṃ ukte śatru-balānāṃ samīkṣakaḥ gāṇḍīva-dhārī arjunaḥ papraccha—“prabho, adya mama samīpam āgataḥ ayaṃ nāgaḥ kaḥ? yaḥ svayam eva garuḍa-mukhaṃ praviṣṭa iva”
แล้วท่ามกลางศึก พระกฤษณะตรัสแก่อรชุนว่า “จงสังหารนาคใหญ่ผู้เป็นศัตรูปฏิญาณของเจ้าเสีย” ครั้นมธุสูทนะตรัสดังนั้น อรชุนผู้ทรงคันธนูกาณฑีวะ ผู้มั่นคงต่อกรกำลังศัตรู จึงทูลถามว่า “ข้าแต่พระองค์ นาคที่เข้ามาใกล้ข้าพเจ้าในวันนี้คือผู้ใด เหตุใดจึงประหนึ่งว่ามันสมัครใจเข้าไปในปากครุฑเอง?”
कर्ण उवाच
Educational Q&A
In a dharmic battle, discernment and timely action are essential: Krishna urges Arjuna to recognize a hostile force and neutralize it without hesitation, while Arjuna’s question shows that even in urgency one should seek clarity about the nature and motive of what confronts them.
On the battlefield, Krishna points out a great serpent as Arjuna’s enemy and tells him to kill it. Arjuna, surprised, asks who this serpent is—remarking that it seems to have come straight into danger, like a serpent entering Garuda’s mouth.