Shloka 87
विभिन्नगात्र: क्षतजोक्षिताड़: कर्णो बभौ रुद्र इवाततेषु: । प्रक्रीडमानो5थ श्मशानमध्ये रौद्रे मुहुर्ते रुधिरा्द्रगात्र:,अर्जुनके धनुषसे वेगपूर्वक छूटे हुए भयंकर वेगशाली बाणोंद्वारा गहरी चोट खाकर कर्णके सारे अंग विदीर्ण हो गये। वह खूनसे नहा उठा और रौद्र मुहूर्तमें श्मशानके भीतर क्रीड़ा करते हुए, बाणोंसे व्याप्त एवं रक्तसे भीगे शरीरवाले रुद्रदेवके समान प्रतीत होने लगा
sañjaya uvāca | vibhinnagātraḥ kṣatajokṣitāṅgaḥ karṇo babhau rudra ivātateṣu | prakrīḍamāno ’tha śmaśānamadhye raudre muhūrte rudhirārdragātraḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—กรรณะผู้มีสรรพางค์ฉีกขาดและชุ่มด้วยโลหิตจากบาดแผล ปรากฏดุจพระรุทระท่ามกลางความอลหม่านแห่งศึก ราวกับเริงเล่นอยู่กลางป่าช้าในยาม “เราทระ” อันน่าหวาดหวั่น กายชุ่มเลือดและถูกรายล้อมด้วยศร—ประหนึ่งองค์เจ้าอันดุเดือดนั้นเอง.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the grim ethic of kṣatriya warfare: even when grievously wounded, a warrior is expected to stand firm. By likening Karṇa to Rudra in a cremation-ground, the text highlights how battle becomes a realm of death where valor and destruction coexist, reminding the listener of the terrible cost of dharma pursued through war.
Sañjaya narrates that Karṇa has been struck hard by Arjuna’s swift, fearsome arrows. His body is torn and soaked in blood, yet he appears terrifyingly radiant—compared to Rudra roaming a cremation-ground at a fierce moment—suggesting both Karṇa’s endurance and the dreadful intensity of the duel.