Shloka 67
कर्ण ससूतं सरथं सकेतु- मदृश्यमण्जोगतिभश्ि: प्रचक्रे । तदनन्तर सवारोंसहित हजारों घोड़ों और सहस््रों पैदल वीरोंको मारकर रथ, सारथि और ध्वजसहित कर्णको भी शीघ्रगामी बाणोंद्वारा ढककर अदृश्य कर दिया ।। अथाक्रोशन् कुरवो वध्यमाना धनंजयेनाधिरथिं समन्तात्
sañjaya uvāca |
karṇaṃ sasūtaṃ sarathaṃ saketuṃ adṛśyam añjogatibhiḥ pracakre |
tad-anantaraṃ savāroṃsahitaṃ sahasrāṇi aśvān sahasrāṇi ca padātivīrān hatvā ratha-sārathi-dhvajasahitaṃ karṇam api śīghragāmibhir bāṇair dhakvā adṛśyaṃ cakāra ||
athākrośan kuravo vadhyamānā dhanañjayenādhirathiṃ samantāt ||
สัญชัยกล่าวว่า—ครั้นแล้วธนัญชัยได้สังหารทหารม้าพร้อมม้านับพัน และทหารราบนับพัน จากนั้นก็ระดมยิงลูกศรอันพุ่งฉับไวปกคลุมกรรณะพร้อมทั้งสารถี รถศึก และธงชัยจากทุกทิศ จนเขาหายลับไปจากสายตา ครั้นกองทัพกุรุถูกสังหารรอบด้านใกล้บุตรแห่งอธิรถะโดยธนัญชัย เหล่ากุรุจึงร้องโอดครวญด้วยความทุกข์
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: a warrior’s duty demands decisive action and mastery, yet the immediate human cost—armies falling and allies crying out—reveals the ethical gravity that accompanies martial excellence.
Arjuna (Dhanañjaya) unleashes a dense volley of swift arrows, killing large numbers of mounted and foot soldiers and then completely covering Karṇa—along with his chariot, charioteer, and banner—so that Karṇa is momentarily hidden from view; the Kauravas, being slaughtered on all sides, cry out.