Shloka 39
त्वया क्षिप्तांश्षाग्रसद् बाणसंघा- नाश्चर्यमेतत् प्रतिभाति मेडद्य । कृष्णापरिक्लेशमनुस्मर त्वं यथाब्रवीत् षण्ढतिलान् सम वाच:,“तुम्हारे चलाये हुए बाणसमूहोंको इसने नष्ट कर दिया, यह तो आज मुझे बड़े आश्चर्यकी बात जान पड़ती है। सव्यसाची अर्जुन! कौरव-सभामें द्रौपदीको दिये गये उन क्लेशोंको तो याद करो। इस पापबुद्धि दुरात्मा सूतपुत्रने जो निर्भय होकर हमलोगोंको थोथे तिलोंके समान नपुंसक बताया था और बहुत-सी अत्यन्त तीखी एवं रूखी बातें सुनायी थीं, उन सबको यहाँ याद करके तुम पापी कर्णको शीघ्र ही युद्धमें मार डालो
sañjaya uvāca |
tvayā kṣiptāṁś cāgrasad bāṇasaṅghān āścaryam etat pratibhāti me 'dya |
kṛṣṇāparikleśam anusmara tvaṁ yathābravīt ṣaṇḍhatilān samaṁ vācaḥ ||
เขาทำลายห่าศรหนาทึบที่ท่านยิงออกไปเสียสิ้น—วันนี้ข้าพเจ้าถือเป็นเรื่องน่าพิศวงยิ่ง โอ้สวยัสาจิน! จงระลึกถึงความทุกข์ที่กฤษณา (เทราปที) ถูกกระทำในสภาเการวะ และจงจำไว้ว่า บุตรสารถีผู้มีจิตบาปผู้นี้เคยกล่าวอย่างไม่เกรงกลัว เรียกพวกเราว่า “ไร้สมรรถภาพดุจงาเปลือกกลวง” พร้อมทั้งสาดถ้อยคำคมกริบหยาบกร้านมากมาย
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse frames remembrance of past injustice—especially Draupadī’s humiliation—as a moral spur to decisive action in a dharma-conflict. It highlights how dishonor and cruel speech are not trivial; they create ethical debts that, within the epic’s kṣatriya framework, demand accountability on the battlefield.
Sañjaya reports and intensifies the moment: Arjuna’s arrow volleys have been countered, which astonishes the speaker. He urges Arjuna to recall Karṇa’s earlier insults and the suffering inflicted on Draupadī in the Kuru court, and to use that memory to resolve to kill Karṇa swiftly in the ongoing battle.