Shloka 35
कृत्वा तु तद् दुष्करमार्यजुष्ट- मन्यैन्नरै: कर्म रणे महात्मा । ययौ रथं भीमसेनस्य राजन् शराभितप्तो नकुलस्त्वरावान्
sañjaya uvāca |
kṛtvā tu tad duṣkaram āryajuṣṭam anyair naraiḥ karma raṇe mahātmā |
yayau rathaṃ bhīmasenasya rājan śarābhitapto nakulas tvarāvān ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่มหาราช ครั้นนกุลได้กระทำกิจอันสูงส่งในสนามรบ ซึ่งยากที่คนอื่นจะทำได้และสมควรแก่จารีตแห่งอารยะแล้ว แม้ถูกศรเผาผลาญจนระบม เขาก็เร่งรุดไปขึ้นรถศึกของภีมเสนะ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ārya-juṣṭa conduct in warfare: true heroism is not mere aggression but disciplined action aligned with dharma—seeking support and preserving effectiveness even when wounded, rather than acting from pride or panic.
After accomplishing a difficult and honorable feat in the battle, Nakula—pained by enemy arrows—quickly goes to Bhīma’s chariot and climbs onto it, implying a tactical regrouping or protection under Bhīma amid the ongoing combat.