Shloka 22
शराभिघाताच्च रुषा च राजन् स्वया च भासास्त्रसमीरणाच्च । जज्वाल कर्णस्य सुतो$तिमात्र- मिद्धो यथा5<5ज्याहुतिभि्ुताश:
śarābhighātāc ca ruṣā ca rājan svayā ca bhāsāstrasamīraṇāc ca | jajvāla karṇasya suto'timātram iddho yathā ghṛtāhutibhir hutāśaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่พระราชา เมื่อถูกห่าลูกศร กระพือด้วยโทสะ ทั้งถูกเร่งเร้าด้วยรัศมีของตนและแรงขับแห่งมนตราอาวุธ บุตรของกรรณะก็ลุกโพลงยิ่งนัก ดุจไฟที่ถูกโหมด้วยการถวายเนยใส
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (ruṣā) and the momentum of weaponry (astra-samīraṇa) can mutually intensify, like ghee poured into fire—an ethical warning that unchecked rage in war magnifies destruction beyond proportion.
Sañjaya describes Karna’s son becoming fiercely inflamed under arrow-strikes and wrath, his martial energy surging like a fire fed with ghee, as the battle escalates.