Shloka 20
ततो ध्वजं स्फाटिकचित्रकज्चुकं चिच्छेद वीरो नकुल: क्षुरेण । कर्णात्मजस्थेष्वसनं च चित्र भल्लेन जाम्बूनदचित्रनद्धम्
tato dhvajaṃ sphāṭika-citrakañcukaṃ ciccheda vīro nakulaḥ kṣureṇa | karṇātmaja-stheṣv-asanaṃ ca citraṃ bhallena jāmbūnada-citra-naddham ||
แล้วนกุลผู้กล้าก็ใช้ศรคมกริบตัดธงซึ่งประดับด้วยเครื่องหุ้มอันวิจิตรฝังแก้วผลึก. ต่อจากนั้น เขาใช้ศรหัวกว้างทำลายคันธนูอันงดงามของโอรสกรรณะ ซึ่งรัดประดับอย่างวิจิตรด้วยทองชัมพูนท.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in battle: victory is pursued through skill and resolve, and striking an opponent’s standard and weapon symbolizes breaking both capability and arrogance, not merely inflicting bodily harm.
Sañjaya reports that Nakula severs Karṇa’s son’s banner with a razor-edged arrow and then, with a bhalla, shatters his ornate, gold-adorned bow—disarming him and diminishing his battlefield prestige.