Shloka 413
शृण्वतां लोकवीराणामिदं वचनमत्रवीत् । इधर भीमसेन भी अमर्षमें भरे हुए दुःशासनका वहीं वध करके पुनः उसके खूनसे अंजलि भरकर भयंकर गर्जना करते और विश्वविख्यात वीरोंके सुनते हुए इस प्रकार बोले --
sañjaya uvāca | śṛṇvatāṃ lokavīrāṇām idaṃ vacanam atravīt |
สัญชัยกล่าวว่า—ต่อหน้าเหล่าวีรชนผู้เลื่องลือ เขาได้กล่าวถ้อยคำนี้ ณ ที่นั้น แล้วภีมเสนผู้เดือดดาลด้วยความแค้นก็สังหารทุหศาสนะเสียตรงนั้น จากนั้นตักโลหิตขึ้นด้วยอัญชลี เปล่งคำรามน่ากลัว และกล่าวดังนี้ต่อหน้าเหล่านักรบผู้มีชื่อเสียงไปทั่วโลก.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the harsh moral landscape of war: when dharma is interpreted through kṣatriya duty and sworn vows, actions fueled by wrath and retribution can be presented as 'necessary' within that code—yet they also expose the spiritual and ethical cost of vengeance.
Sañjaya narrates that, before the assembled renowned warriors, Bhīma—overcome with anger—slays Duḥśāsana, takes a handful of his blood, roars fiercely, and then speaks, signaling the fulfillment of a long-held vow and escalating the ferocity of the battlefield scene.