Shloka 6
हताश्चमञ्जोगतिभशि: प्रसेन: शिनिप्रवीरं निशितै: पृषत्कैः | प्रच्छाद्य नृत्यन्निव कर्णपुत्र: शैनेयबाणाभिहत: पपात
hatāś ca mañjogatibhaśiḥ prasenaḥ śinipravīraṃ niśitaiḥ pṛṣatkaiḥ | pracchādya nṛtyann iva karṇaputraḥ śaineyabāṇābhihataḥ papāta |
สัญชัยกล่าวว่า—เมื่อม้าของสาตยกีถูกสังหารแล้ว ประเสนะ บุตรของกรรณะ ก็ใช้ศรคมกริบอันพุ่งเร็วระดมใส่วีรบุรุษเอกแห่งวงศ์ศินีคือสาตยกี แต่เมื่อถูกศรของไศเนยะโต้กลับ เขาก็ล้มลงสู่พื้นดิน ราวกับกำลังร่ายรำ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and practical reciprocity of warfare: overwhelming force is met by counterforce, and even skilled fighters quickly face the results of their actions. It reflects the Mahābhārata’s sober view of battle—valor operates within a chain of consequences, not as a guarantee of safety.
After Sātyaki’s horses are killed, Prasena (Karṇa’s son) showers Sātyaki with sharp arrows, seemingly dominating him. Sātyaki retaliates; struck by Śaineya’s arrows, Prasena staggers ‘as if dancing’ and collapses to the ground.