Shloka 26
समाततेनेष्वसनेन कूजता भृशायतेनामितबाणवर्षिणा । बभूव दुर्धर्षतर: स सात्यकि: शरन्नभोमध्यगतो यथा रवि:
samātateneṣvasanena kūjatā bhṛśāyatenāmitabāṇavarṣiṇā | babhūva durdharṣataraḥ sa sātyakiḥ śarannabhomadhyagato yathā raviḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ด้วยมหาธนูที่ดึงถึงหูส่งเสียงกังวานกึกก้อง และโปรยปรายศรเป็นห่าฝนอันหาประมาณมิได้ สาตยกีในกาลนั้นยิ่งเป็นผู้ยากจะต้านทานสำหรับศัตรู ดุจสุริยะยามเที่ยงที่สถิตกลางเวหาฤดูสารทอันปลอดโปร่ง
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined power: when skill, focus, and resolve are fully gathered (the bow drawn tight, arrows released without hesitation), a warrior becomes nearly unassailable. Ethically, it suggests that strength gains legitimacy and meaning when exercised as steadfast performance of one’s duty in a righteous cause, not as uncontrolled violence.
Sañjaya describes Sātyaki on the battlefield drawing his great bow to the ear, its twang sounding loudly, and releasing a relentless shower of arrows. By this display he becomes extremely hard for enemies to approach or defeat, compared to the blazing sun in the clear autumn mid-sky.