Shloka 231
शिखण्डिनं द्वादशभि: पराभिन- च्छितै: शरै: षड़भिरथोत्तमौजसम् । त्रिभिर्युधामन्युमवि ध्यदाशुगै- स्त्रिभिस्त्रिभि: सोमकपार्षतात्मजौ
śikhaṇḍinaṃ dvādaśabhiḥ parābhina-cchitaiḥ śaraiḥ ṣaḍbhir athottamaujasaṃ | tribhir yudhāmanyum avidhyad āśugais-tribhis tribhiḥ somakapārṣatātmajau ||
สัญชัยกล่าวว่า เขายิงศิขัณฑินด้วยลูกศรสิบสองดอก; ยิงอุตตเมาชะผู้เกรียงไกรด้วยหกดอก แล้วด้วยศรอันรวดเร็ว เขาทำร้ายยุธามันยุด้วยสามดอก และเช่นเดียวกัน—สามและสาม—ก็ยิงบุตรแห่งโสมกะและปารษตะ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim kṣatriya ethic of the battlefield: prowess is shown through disciplined, proportionate targeting of key opponents. It underscores how war reduces moral agency to tactical necessity—heroes are measured by control, accuracy, and resolve amid violence.
Sañjaya reports a rapid sequence of strikes in the battle: a warrior (implied from context) shoots Śikhaṇḍin with twelve arrows, Uttamaujā with six, then hits Yudhāmanyu with three swift arrows, and also wounds the two sons of Somaka and Pārṣata with three arrows each.