Shloka 13
प्रतिश्रुति: प्राचरदन्तरिक्षे गुहा गिरीणामपतन् वयांसि । यन्मण्डलज्येन विजृम्भमाणो रौद्रे मुहूर्तेडभ्यपतत् किरीटी
pratiśrutiḥ prācarad antarīkṣe guhā girīṇām apatan vayāṁsi | yanmaṇḍalajyena vijṛmbhamāṇo raudre muhūrte 'bhyapatat kirīṭī ||
สัญชัยกล่าวว่า—เสียงสะท้อนอันกึกก้องแผ่ไปทั่วเวหา นกทั้งหลายตกลงสู่ถ้ำภูผา ในห้วงยามอันดุร้ายนั้น อรชุนผู้สวมมงกุฎ เมื่อพองพลังด้วยแรงโค้งแห่งคันธนู ก็พุ่งเข้าประจัญบาน
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how decisive martial action (kṣatriya resolve) carries moral weight and consequence: when a warrior commits to battle in a righteous cause, the moment is portrayed as so grave that even nature reflects the intensity—suggesting responsibility, not mere aggression.
Sañjaya describes an ominous, thunder-like reverberation in the sky; birds drop into mountain caves. In that fearful instant, Arjuna—called Kirīṭī—surges forward to strike, his bow-string’s sweeping arc evoking the build-up of power as he attacks.