Shloka 12
तत्र मे बुद्धिरुत्पन्ना वाहयात्र महारथम् | नाहत्वा समरे कर्ण निवर्तिष्ये कथठ्चन,जनार्दन! यहाँ मेरा ऐसा विचार हो रहा है कि आप मेरे इस विशाल रथको वहीं हाँक ले चलें (जहाँ कर्ण खड़ा है)। मैं समरांगणमें कर्णका वध किये बिना किसी प्रकार पीछे नहीं लौटूँगा। अन्यथा राधापुत्र हमारे देखते-देखते पाण्डव तथा सूंजय महारथियोंको समरभूमिमें निःशेष कर देगा--किसीको जीवित नहीं छोड़ेगा
tatra me buddhir utpannā vāhayātra mahāratham | nāhatvā samare karṇa nivartiṣye kathaṃcana, janārdana |
อรชุนกล่าวว่า “โอ้ชนารทนะ! บัดนี้ความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ได้บังเกิดในใจเราแล้ว จงขับมหารถคันนี้ไปยังที่ที่กรรณะยืนอยู่ เราจะไม่หันกลับจากสมรภูมิเป็นอันขาด หากยังมิได้สังหารกรรณะในศึก มิฉะนั้น ราเธยะจะทำลายเหล่าปาณฑพและมหารถแห่งวงศ์สฤญชัยให้สิ้นซากต่อหน้าต่อตาเราในสนามรบ—ไม่เหลือผู้ใดรอดชีวิต”
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds kṣatriya-duty expressed as unwavering resolve: Arjuna frames the slaying of Karṇa as a necessary act to prevent catastrophic loss of life among his side. Ethically, it presents a wartime calculus—decisive action against a principal threat to protect one’s community—while also showing reliance on Kṛṣṇa as charioteer and guide.
In the Karṇa Parva battle sequence, Arjuna addresses Kṛṣṇa (Janārdana) and commands him to drive the chariot directly toward Karṇa. Arjuna declares he will not retreat until Karṇa is slain, fearing that otherwise Karṇa will annihilate the Pāṇḍavas and allied great warriors on the battlefield.