Shloka 9
विदार्य नागाश्वरथान् धनंजय: शरोत्तमैर्वांसववज्ञसंनिभै: । द्रुतं ययौ कर्णजिघांसया तथा यथा मरुत्वान् बलभेदने पुरा,जैसे पूर्वकालमें इन्द्रने बलासुरका विनाश करनेके लिये बड़े वेगसे यात्रा की थी, उसी प्रकार अर्जुन कर्णको मार डालनेकी इच्छासे इन्द्रके वज्जसदृश उत्तम बाणोंद्वारा शत्रुओंके हाथी, घोड़ों और रथोंको विदीर्ण करते हुए शीघ्रतापूर्वक आगे बढ़े
sañjaya uvāca | vidārya nāgāśvarathān dhanañjayaḥ śarottamair vāṃsavavajñasaṃnibhaiḥ | drutaṃ yayau karṇajighāṃsayā tathā yathā marutvān balabhedane purā ||
สัญชัยกล่าวว่า—ธนัญชยะใช้ศรชั้นเลิศอานุภาพดุจวัชระของอินทรา ฉีกทำลายช้าง ม้า และรถศึกของศัตรู แล้วเร่งรุดไปด้วยความมุ่งหมายจะสังหารกรรณะ—ดุจครั้งโบราณที่อินทราผู้เป็นเจ้าแห่งมรุตเร่งไปเพื่อทำลายอสูรพละ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights concentrated resolve in the performance of one’s appointed duty: Arjuna’s single-minded advance is portrayed as purposeful removal of a destructive power, using a divine simile (Indra destroying Bala) to underscore decisive action aligned with the warrior’s role in a righteous war.
Sañjaya describes Arjuna pressing forward rapidly on the battlefield, cutting through opposing elephants, horses, and chariots with exceptionally powerful arrows, driven by the intention to reach and slay Karṇa.