Shloka 17
अस्त्यायुधं पाण्डवेयावशिष्टं न यद् वहेच्छकटं षड्गवीयम् । एतद् विद्वन् मुज्च सहस्रशो 5पि गदासिबाहुद्रविणं च ते5स्ति,पाण्डुनन्दन! अभी इतने आयुध शेष हैं कि छ: बैलोंसे जुता हुआ छकड़ा भी उन्हें नहीं खींच सकता। विद्वन! इन सहस्रों अस्त्रोंका आप प्रयोग कीजिये। अभी तो आपके पास बहुत-सी गदाएँ, तलवारें और बाहुबलकी सम्पत्ति हैं। इसी प्रकार बहुतेरे प्रास, मुद्गर, शक्ति और तोमर बाकी बचे हैं। आप इन आयुधोंके समाप्त हो जानेके डरमें न रहिये
asty āyudhaṁ pāṇḍaveyāvaśiṣṭaṁ na yad vahecchakaṭaṁ ṣaḍgavīyam | etad vidvan muñca sahasraśo 'pi gadāsibāhudraviṇaṁ ca te 'sti pāṇḍunandana |
วิศอกกล่าวว่า “โอ้โอรสแห่งปาณฑุ อาวุธที่ยังเหลืออยู่กับท่านมีมากมายถึงเพียงว่าเกวียนที่เทียมวัวหกตัวยังบรรทุกไม่ไหว เพราะฉะนั้น โอ้ผู้รู้ จงใช้อาวุธเหล่านั้นแม้เป็นพัน ๆ ท่านยังมีคทา มีดาบ และทรัพย์คือกำลังแขนของตนเอง อย่าหวั่นเกรงว่าอาวุธจะหมดไปเลย”
विशोक उवाच
Educational Q&A
In the midst of battle, the speaker strengthens a warrior’s resolve: do not succumb to fear of scarcity or exhaustion; recognize available resources—arms, weapons, and personal strength—and act decisively in accordance with kṣatriya duty.
During the fighting in Karṇa Parva, Viśoka addresses a Pāṇḍava, assuring him that many weapons still remain—so many that a six-ox cart could not carry them—and urges him to use them freely rather than worry about running out.