अद्य तप्स्यति राधेय: पाज्चालीं यत्तदाब्रवीत् सभामध्ये वच: क्रूरं कुत्सयन् पाण्डवान् प्रति,'राधापुत्र कर्णने भरी सभामें पाण्डवोंकी निन््दा करते हुए द्रौपदीसे जो क्रूरतापूर्ण वचन कहा था, उसके लिये उसे बड़ा पश्चात्ताप होगा
adya tapsyati rādheyaḥ pāñcālīṃ yat tadābravīt sabhāmadhye vacaḥ krūraṃ kutsayan pāṇḍavān prati
สัญชัยกล่าวว่า “วันนี้ราธेय (กรรณะ) จะร้อนรุ่มด้วยความสำนึกผิดต่อถ้อยคำอันโหดร้ายที่เขาเคยกล่าวแก่ปาญจาลีท่ามกลางท้องพระโรง ขณะดูหมิ่นเหล่าปาณฑพ”
संजय उवाच
Cruel speech and public humiliation are adharma that return as inner torment: the verse frames Karna’s suffering as moral consequence—remorse arising from having reviled the Pāṇḍavas and spoken harshly to Draupadī in the assembly.
Sañjaya, reporting to Dhṛtarāṣṭra, foretells that Karna will now experience intense regret for his earlier conduct in the sabhā—specifically, the harsh words directed at Draupadī while disparaging the Pāṇḍavas—implying that the unfolding war is forcing moral reckoning.