Shloka 5
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
परशुरामजीसे अस्त्र-शस्त्रोंका ज्ञान प्राप्त करके वह महान् शक्तिशाली और अत्यन्त दुर्जय हो गया था। समस्त संसारका सर्वश्रेष्ठ रथी एवं विश्वविख्यात वीर था ।। त्रातारं धार्तराष्ट्राणां गन्तारं वाहिनीमुखे । हन्तारं परसैन्यानाममित्रगणमर्दनम्,धृतराष्ट्रपुत्रोंका रक्षक, सेनाके मुहानेपर जाकर युद्ध करनेवाला, शत्रुसैनिकोंका संहार करनेमें समर्थ तथा विरोधियोंका मान मर्दन करनेवाला था
trātāraṃ dhārtarāṣṭrāṇāṃ gantāraṃ vāhinīmukhe | hantāraṃ parasainyānām amitragāṇamardanam ||
ครั้นได้ร่ำเรียนวิชาอาวุธศัสตราจากพระปรศุราม เขาก็กลายเป็นมหาบุรุษผู้ทรงกำลัง อานุภาพยิ่ง และยากจะปราบได้ยิ่งนัก เป็นยอดนักรบรถศึกแห่งทั้งโลกและวีรบุรุษผู้เลื่องลือ—เป็นผู้พิทักษ์โอรสของธฤตราษฏระ ผู้รุกถึงแนวหน้ากองทัพ ผู้สังหารกองกำลังฝ่ายตรงข้าม และผู้บดขยี้หมู่ศัตรูให้ราบคาบ
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of guardianship and frontline responsibility: true martial excellence is framed not merely as violence, but as protection of one’s side and decisive leadership in the most dangerous place—the army’s front.
Yudhiṣṭhira describes a formidable warrior aligned with the Kauravas—one who shields Dhṛtarāṣṭra’s sons, advances to the battlefront, and devastates enemy formations—emphasizing his role as both defender and destroyer in the war.