Shloka 47
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
अमर्षजं निकृतिसमीरणेरितं हृदि स्थितं ज्वलनमिमं सदा मम | हतो मया सोउ्द्य समेत्य कर्ण इति ब्रुवन् प्रशमयसे5द्य फाल्गुन
amarṣajaṁ nikṛti-samīraṇa-eritaṁ hṛdi sthitaṁ jvalanam imaṁ sadā mama | hato mayā saudyam sametya karṇa iti bruvan praśamayase ’dya phālguna ||
ยุธิษฐิระตรัสว่า “เปลวไฟในดวงใจเรา—เกิดจากความคั่งแค้นและถูกลมแห่งเล่ห์กลพัดโหม—สถิตอยู่ในเราเสมอมา แต่วันนี้ โอ้ฟาลคุนะ เจ้ากลับทำให้มันสงบลง ด้วยถ้อยคำว่า ‘ข้าได้สังหารกรรณะแล้ว ในศึกอันยุติธรรม เมื่อเผชิญหน้ากันต่อหน้า’”
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how inner resentment, especially when intensified by perceived deceit, burns like a fire; it can be calmed not by revenge alone but by assurance that justice was pursued with honor—truthfully affirming fair, face-to-face combat within the ethical limits of war.
After Karna’s death, Yudhiṣṭhira speaks to Arjuna (Phālguna), confessing that a long-standing inner anguish fueled by Karna’s perceived unfairness has been consuming him; he says that Arjuna’s declaration—‘I killed Karna after meeting him in direct combat’—now pacifies that burning grief and anger.