Shloka 35
कर्णपुत्रवधः (The Fall of Vṛṣasena) — Karṇa Parva, Adhyāya 62
अपनीतशल्य: सुभृशं हृच्छल्याभिनिपीडित: । सो<ब्रवीदभ्रातरौ राजा माद्रीपुत्रो महारथौ
saṁjaya uvāca |
apanītaśalyaḥ subhṛśaṁ hṛcchalyābhinipīḍitaḥ |
so 'bravīd bhrātarau rājā mādrīputrau mahārathau ||
แม้จะถอนศรออกจากพระวรกายแล้ว แต่กษัตริย์ยังถูกทรมานอย่างยิ่งด้วย “ศรในพระทัย” คือความอัปยศที่ฝังแน่น ครั้นแล้วพระองค์ตรัสกับสองพี่น้องมหารถี โอรสแห่งมาทรี คือ นกุลและสหเทวะ
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts physical injury with inner injury: even when external wounds are treated, the ethical and emotional wound of dishonor can continue to torment a person. It highlights the Mahabharata’s concern with the moral-psychological costs of war and the duty of a king to address such inner turmoil with right speech and conduct.
After missiles are removed from the king’s body, he remains deeply distressed due to a sense of insult. He then turns to address the two Madri-born brothers, Nakula and Sahadeva, both renowned warriors.