Shloka 35
कर्णपर्व — अध्याय ५७
Arjuna’s targeted advance; Śalya–Karṇa dialogue; interception attempts
उपास्यमानान् बहुशो न्यस्तशस्त्रैविशाम्पते । ज्ञातिभि: सहितांस्तत्र रोदमानैमुहुर्मुहु:,'प्रजापालक अर्जुन! उन दूसरे योद्धाओंपर दृष्टिपात करो जिनके प्राण अभीतक शेष हैं और जो चारों ओर कराह रहे हैं। उनके बहुसंख्यक कुटुम्बीजन हथियार डालकर उनके निकट आ बैठे हैं और बारंबार रो रहे हैं
sañjaya uvāca |
upāsyamānān bahuśo nyastaśastrair viśāmpate |
ñātibhiḥ sahitāṁs tatra rodamānair muhur muhuḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า—ข้าแต่องค์เจ้าแห่งมนุษย์ จงทอดพระเนตรนักรบอื่นเหล่านั้นที่ยังมีลมหายใจหลงเหลือ คร่ำครวญครางอยู่รอบด้าน รอบกายพวกเขา ญาติพี่น้องมากมายวางอาวุธลง นั่งใกล้ ๆ แล้วร่ำไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a dharma-driven war, the aftermath reveals unavoidable suffering: kinship and compassion persist, and ethical reflection must account for the grief of survivors and families, not only victory or defeat.
Sanjaya describes to the king a battlefield scene where wounded or surviving warriors are surrounded by their relatives who have put down their weapons and are repeatedly crying, emphasizing the emotional devastation amid ongoing combat.