Shloka 137
अर्जुनस्य शीघ्रप्रयाणं भीम-शकुनियुद्धं च
Arjuna’s Rapid Advance and the Bhīma–Śakuni Encounter
कच्चित् कुशलिनौ बाहू मुष्टिवा न व्यशीर्यत । उदीर्यमाणं हि रणे पश्यामि द्रौणिमाहवे,क्या तुम्हारी दोनों भुजाएँ सकुशल हैं? तुम्हारी मुद्दी तो ढीली नहीं हो गयी है? अर्जुन! मैं देखता हूँ कि युद्धस्थलमें अश्वत्थामा तुमसे बढ़ा जा रहा है
kaccit kuśalinau bāhū muṣṭī vā na vyaśīryata | udīryamāṇaṃ hi raṇe paśyāmi drauṇim āhave ||
สัญชัยกล่าวว่า “แขนทั้งสองของเจ้ายังปลอดภัยและมั่นคงหรือไม่? กำปั้นที่กำแน่นของเจ้าไม่ได้อ่อนแรงลงใช่หรือไม่? เพราะในสนามรบเรามองเห็นดราวณิ (อัศวัตถามัน) กำลังฮึกเหิมพุ่งเข้าต่อสู้กับเจ้า”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the warrior-ethic of steadiness under pressure: strength is not merely physical (arms and grip) but also resolve. It frames combat as a test of endurance and composure when a formidable opponent advances.
Sañjaya, reporting the battle, expresses anxious concern and points out that Aśvatthāman (Drauṇi) is pressing forward in the fight. The line functions as a vivid battlefield update emphasizing the intensity of the encounter.