Shloka 17
कृष्णेन अर्जुनस्य प्रोत्साहनम् — Kṛṣṇa’s Exhortation to Arjuna
Prelude to Karṇa’s Slaying
शरै: कनकपुड्खैश्न चित्रा रेजुर्गजोत्तमा: । उल्काभि: सम्प्रदीप्ताग्रा: पर्वता इव भारत,भरतनन्दन! विचित्र प्रकारसे सजे हुए उत्तम हाथी सुवर्णमय पंखवाले बाणोंके लगनेसे उल्काओंद्वारा उद्दीप्त शिखरोंवाले पर्वतोंके समान शोभा पा रहे थे
śaraiḥ kanakapudkhaiś ca citrā rejur gajottamāḥ | ulkābhiḥ sampradīptāgrāḥ parvatā iva bhārata bharatanandana ||
สัญชัยกล่าวว่า—โอ ภารตะ โอ ผู้เป็นความชื่นใจแห่งวงศ์ภารตะ! ช้างชั้นเลิศที่ประดับตกแต่งอย่างวิจิตร เมื่อถูกลูกศรที่มีขนปีกสีทองก็ส่องประกายรุ่งโรจน์; ดูประหนึ่งภูผาที่มียอดเขาลุกโพลงด้วยอุกกาบาต.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct moral injunction; its ethical force lies in contrast: the grandeur of poetic imagery highlights the tragic inversion of dharma in war, where majestic elephants become radiant only through wounds, reminding the listener that beauty in battle often masks suffering.
Sañjaya describes the battlefield scene to Dhṛtarāṣṭra: elephants, decorated and prominent in the armies, are being struck by arrows with golden fletching, and their appearance is compared to mountains whose peaks blaze with meteors.