Shloka 276
कर्णपरर्वणि त्रयोचत्वारिंशदध्यायः (Karṇa-parva Adhyāya 43) — Kṛṣṇa’s Battlefield Assessment and the Reversal Around Bhīma
पलाण्डुगंडूषयुतान् खादन्ती चैडकान् बहून् । “मैं वस्त्राभूषणोंसे विभूषित हो गोमांस खाकर और गुड़की बनी हुई मदिरा पीकर तृप्त हो अंजलि भर प्याजके साथ बहुत-सी भेड़ोंको खाती हुई गोरे रंगकी लंबी युवती स्त्रियोंके साथ मिलकर इस शाकल नगरमें पुन: कब इस तरहकी बाहीकसम्बन्धी गाथाओंका गान करूँगी
palāṇḍu-gaṇḍūṣa-yutān khādantī ca eḍakān bahūn |
เมื่อประดับกายด้วยผ้าและเครื่องประดับ กินเนื้อวัว ดื่มสุราหมักจากน้ำตาลอ้อยจนหนำใจ แล้วกินแกะมากมายพร้อมหัวหอมเต็มกำมือ เคล้าคลอกับหญิงสาวผิวผ่องรูปร่างสูงเพรียว—ในนครศากละนี้ เราจะได้ขับร้องคาถา-กถาอันเกี่ยวกับพวกพาหลีกะเช่นนั้นอีกเมื่อใด?
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse uses satirical exaggeration to mark certain indulgent habits as ethically and culturally “low,” reinforcing a war-time rhetoric of honor and self-restraint. It shows how the epic sometimes encodes moral judgment through depictions of diet, drink, and pleasure.
Karna is speaking and mockingly evokes a scene in Śākala associated with Bāhlīka customs—adornment, meat and liquor, onions, and feasting—framing it as a kind of ballad or refrain he might sing again. The tone is derisive, aimed at characterizing a region/people through caricature.